Papatya Falı Hikâyesi ve Seviyor Sevmiyor Oyunu

İçindekiler
Papatya falı, taç yapraklar sırayla koparılırken “seviyor, sevmiyor” denilen bir halk oyunu olarak bilinir.
Çocuklukta oynanan bu küçük oyuna bazen papatya ile kelebeğin hüzünlü öyküsü eşlik eder. Aşağıdaki anlatı, oyunun doğrulanmış tarihçesi değil, ona yakıştırılan romantik bir masaldır.
Papatya ile kelebeğin romantik masalı
Günlerden bir gün güzelliği ile göz kamaştıran bir kelebek kozasından çıkmış ve üç günlük ömrünü yaşamak için dağlara doğru yol almış. Kelebeğin kendine hayran bırakan kanatları ve eşsiz desenleri gittiği her yere onunla birlikte ulaşmış ve doğaya karışmış. Kelebek dağlardan kırlara doğru uçup konarken papatya da onu seyre dalmış. Kelebek bir anda papatyanın dikkatini çekmeye ve ilgi alanına girmeye başlamış. Artık kelebek dağlarda değil papatyanın etrafında dönüp duruyormuş.

Birlikte üç gün geçiren papatya ve kelebek için ayrılma zamanı gelmiş çatmış. Beraber onca zaman geçiren papatya ve kelebek bir türlü gerçek duygularını birbirine anlatamamış ve son ana kadar beklemişler. Durumu kötüleşen kelebek daha fazla dayanamayarak duygularını açık edip vedalaşmaya karar vermiş ve sevgi sözcükleri bir bir ağzından dökülmeye başlamış. Durum karşısında şaşkınlık geçiren papatya veda sözcüklerine anlam verememiş. Kelebek ise son anda 3 günlük ömrü olduğunu ve bugünün son olduğunu söylemiş. Kelebek için son nefesler sayılmaya başladığında ise papatyaya; “Seni … seni seviyorum” diyebilmiş. Üzüntüsünü ve şaşkınlığını gizleyemeyen papatyanın tek sözü ise “ben de” olmuş.
Kelebeğin yaşamının son bulması ile birlikte papatya artık eski canlılığını ve neşesini koruyamaz hale gelmiş. Sürekli kelebeği ve son sözcüklerini düşünen papatya, belli bir süre sonra cansız ve üzgün bir hal almış. Zamanla kuruyan papatyanın her bir yaprağı tek tek dökülmeye başlamış. Yapraklarını hüzünle döken papatya her düşüşte sadece şu kelimeyi söyleyebilmiş “seviyormuş”.
Masal, duygularını zamanında söyleyemeyen iki karakterin hüznünü anlatır. Buradaki üç günlük ömür, öykünün bir unsurudur; bütün kelebeklerin yaşam süresini açıklayan bir bilgi değildir. “Seviyor, sevmiyor” oyununun yalnızca bu anlatıdan doğduğunu gösteren kesin bir kayıt da yoktur.
Papatya falını bir halk oyunu olarak okumak
Son yaprağın bir kişinin gerçek duygusunu gösterdiği söylenemez. Anlatılan romantik hikâyeler folklorik yorumlardır; doğrulanmış tek bir köken hikâyesi yoktur. Çiçeği koparmadan oynamak isterseniz kâğıttan papatya hazırlayıp aynı oyunu bir etkinliğe dönüştürebilirsiniz.

Seviyor, sevmiyor oyunu nasıl oynanır?
Oyunda sırayla her taç yaprağa “seviyor” ve “sevmiyor” sözcükleri eşlik eder. Son parçaya hangi sözcük denk gelirse oyunun eğlenceli cevabı odur. Sonuç, başlangıç sözcüğü ve parça sayısıyla değişir; birinin duygularını ölçmez. Aynı oyunu bir kâğıt çiçekle de oynayabilirsiniz.
Kâğıttan papatya ile duyguları anlatma etkinliği
Beyaz kâğıttan büyükçe bir papatya, sarı kâğıttan merkez hazırlayın. Her yaprağa bir kişide sevdiğiniz özelliği yazın: iyi dinlemesi, birlikte gülebilmeniz veya zor bir gününüzde yanınızda olması gibi. Parçaları koparmak yerine sırayla açıp okumak, oyunu bir teşekkür hediyesine dönüştürür. Çocuklarla yapıyorsanız kesme işini yaşlarına uygun araçlarla ve bir yetişkinin desteğiyle yürütün.
Romantik bir notta “Papatyalara sormadım; seninle vakit geçirmenin bana iyi geldiğini biliyorum” gibi kendi duygunuzu anlatan bir cümle seçebilirsiniz. Çiçeğin sembolik tarafını merak ediyorsanız papatyanın anlamı hakkında da okuyabilirsiniz. Karşı tarafın ne hissettiğini anlamanın yolu ise çiçek saymaktan çok, onu dinlemek ve açıkça konuşmaktır.


